PDA

View Full Version : งานศิลป์จากขยะ…Chris Jordan



WhoKnow
17th March 2010, 03:06
เห็นแล้วอยากให้โลกนี้ไม่มีขยะ (จขกท.)
........................................................................................................

http://www.oknation.net/blog/SutinTan/2009/12/19/entry-1

วันเสาร์ ที่ 19 ธันวาคม 2552

งานศิลป์จากขยะ…ภาพสะท้อนที่เราทำต่อสิ่งแวดล้อมและภาวะโลกร้อน

Posted by SutinTan

เมื่อวานนี้ (18 ธันวาคม 2552) เป็น วันสุดท้ายของการประชุมว่าด้วยเรื่องการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศโลกที่มี องค์การสหประชาชาติเป็นโต้โผจัดงานที่กรุงโคเปนเฮเกน ประเทศเดนมาร์ก (COP15 Copenhagen - United Nations Climate Change Conference) งานนี้จีน สหรัฐอเมริกา แอฟริกาใต้ อินเดีย และบราซิล 5 ประเทศอุตสาหกรรมลำดับต้นๆ ของโลกได้บรรลุข้อตกลงโคเปนเฮเกน (Copenhagen Accord) ตั้ง เป้าหมายลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกสู่ชั้นบรรยากาศเพื่อลดภาวะโลก ในขณะที่สื่อมวลชนและผู้เข้าสังเกตการณ์การประชุมครั้งนี้ต่างผิดหวังกับการ ตั้งเป้าหมายและความใส่ใจอย่างจริงจังเพื่อลดภาวะโลกร้อนของประเทศผู้นำทาง อุตสาหกรรมเหล่านี้ สื่อทุกค่ายทุกสำนักต่างรายงานเป็นเสียงเดียวกันว่าทั้งจีนและสหรัฐอเมริกา (ประเทศเบอร์หนึ่งและเบอร์สองในปัจจุบันที่ปล่อยก๊าซเรือนกระจกสูงสุดตาม ลำดับ) แค่มา “สร้างภาพ” เท่านั้นเพราะทั้งสองประเทศตั้งเป้าหมายลดการปล่อยก๊าซ เรือนกระจกไว้ต่ำมาก แค่ลงนามให้เกิดข้อตกลงเพื่อว่าคนบนโลกนี้จะได้แฮปปี้กับการมี “ข้อตกลง” การร่วมมือกันลดภาวะโลกร้อนฉบับใหม่ที่จะมาแทนพิธีสารเกียวโต (Kyoto Protocol) ซึ่งจะหมดอายุลงในอีก 2 ปีข้างหน้า

ผม เห็นด้วยอย่างยิ่งครับว่าเป้าหมายในการลดภาวะโลกร้อนของผู้นำประเทศ อุตสาหกรรมครั้งนี้ อ่อนจริงๆ แบบว่าต่างฝ่ายต่างดูท่าที จีนก็ดูอเมริกาก่อนว่าลื้อจะตั้งเป้าลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกลงเท่าไหร่ อั๊วจะได้ตั้งแบบที่ “ทำได้ไม่ยาก” ส่วนอเมริกาก็คิดแบบจีน ขอไอดูตัวเลขยูก่อนนะ ไอจะได้ตั้งเป้าแบบไม่เกินกำลัง ส่วนประเทศกำลังพัฒนาและกลุ่มประเทศเศรษฐกิจใหม่หลายประเทศแสดงท่าทีไม่พอใจ ว่าตัวเองเสียเปรียบที่ต้องแบกรับภาระ “ช่วยลดโลกร้อน” นี้ด้วย ประเทศที่พัฒนาแล้วต่างหากที่ต้องรับภาระส่วนใหญ่ถึงจะถูกต้อง เมื่อทุกประเทศคิดเอาแต่ได้แบบนี้ ที่ซวยก็คือโลกใบนี้ซิครับ โลกที่ให้กำเนิดและหล่อเลี้ยงทุกสรรพชีวิตอย่างเท่าเทียม ไม่แบ่งแยกผิวสี ระบบการปกครอง ระบบเศรษฐกิจ และศาสนา

โล จิกง่ายๆ ...เมื่อโลกร้อนขึ้น สรรพชีวิตบนโลกก็ซวยขึ้น โดยเฉพาะสิ่งมีชีวิตที่มีความฉลาดสูงสุด แต่มีความสามารถในการปรับตัวให้เข้ากับการเปลี่ยนแปลงสภาพแวดล้อมต่ำสุด อย่าง “มนุษย์”

ใครสนใจในสาระและผลการประชุม COP15 ครั้งนี้ สามารถเข้าไปดูรายละเอียดได้ที่ http://en.cop15.dk นะครับ

ทั้ง ที่การช่วยกันลดภาวะโลกร้อนเป็นเรื่องใกล้ตัวพวกเรามากที่สุดและลงมือทำได้ ทันที แต่ศัพท์เทคนิคและประโยควิชาการก็อาจทำให้เราเอ๋อได้เหมือนกัน ผมขอยกตัวอย่างประโยคใช้ทั่วไปที่ฟังดูเท่ห์แต่ไม่เข้าใจ เช่น “รัฐบาลไทยประกาศเจตนาแน่วแน่ ตั้งเป้าลดปริมาณการปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ลง 40 ล้านตันในอีก 3 ปีข้างหน้า” ฟังแล้วงงมั๊ยครับ แล้วคนธรรมดาอย่างเราต้องทำยังไงบ้างอ่ะ...หายใจเข้ามากขึ้นหายใจออกน้อยลงเหรอ? แล้วจะวัดอย่างไรว่าลดการปล่อยก๊าซได้ 40 ล้านตัน เอาไปชั่งตาชั่งที่ไหนเหรอ? ทำไมเราชอบทำเรื่องยากให้เป็นเรื่องยากกว่าก็ไม่รู้ พอได้ตัวเลขเป้าหมายใหญ่แล้ว ทำไมไม่แตกย่อยออกมาเป็นเป้าหมายเล็กๆ ละครับ หรือใช้การยกตัวอย่างหรือใช้อุปมาอุปไมย ที่สามารถสื่อสารเข้าใจ กระตุ้นจิตสำนึกได้ในทุกระดับและสามารถช่วยกันลงมือทำได้จริงกันทุกคน

ผมขอเอ่ยถึงศิลปินชาวอเมริกันชื่อ Chris Jordan ผู้ เป็นที่รู้จักจากถ่ายภาพงานศิลปะจากขยะและเศษวัสดุจำนนมหาศาลที่เกิดจากการ อุปโภคบริโภคของมนุษย์ เห็นผลงานของคริสแต่ละชิ้นแล้วอึ้ง ทึ่ง และ Get กว่า การได้อ่านบทความเกี่ยวภาวะโลกร้อนเป็นไหนๆ เพราะงานของเขา นอกจากสื่อแง่มุมทางศิลป์แล้ว ยังเปรียบเทียบและบ่งชี้อัตราการกินการใช้ทรัพยากรของมนุษย์ที่ “เกินพอ” จนน่าใจหาย

เห็นงานภาพถ่ายชุด Running the Number ของ คริสแล้วก็อดเอามาเล่าสู่กันฟังไม่ได้ ผลงานชุดนี้เป็นที่โจษขานอย่างมากในหมู่นักเคลื่อนไหวด้านสิ่งแวดล้อมในรอบ หลายปีที่ผ่านมา ซึ่งไม่บ่อยนักที่งานศิลปะจะถูกนักสิ่งแวดล้อมนำไปต่อยอดกันอย่างมากมายขนาด นี้ งานชุดนี้เป็นบิ๊กไอเดียที่เริ่มต้นตั้งแต่ปี 2006 จนถึงปัจจุบัน คริสเรียกงานของเขาว่าเป็น An American Self-Portrait เป็น การมองวัฒนธรรมร่วมสมัยของอเมริกาผ่านคมเลนส์ที่ฉาบไว้ด้วยข้อมูลทางสถิติ หัวใจของงานชุดนี้ก็คือ การแปลงตัวเลขเกือบนามธรรมให้กลายเป็นภาพที่แสนจะเป็นรูปธรรม เห็นแล้ว get ทันที ไม่ต้องตีความ

คริสมองว่าปัญหาสิ่งแวดล้อมทุกวันนี้เกิดจากการที่พวกเราร่วมมือร่วมใจกันสร้าง ปัญหาคนละไม้ คนละมือโดยไม่รู้ตัว ผลกระทบเล็กๆ ที่เราก่อทิ้งไว้นั้น ไม่มีใครคิดว่ามันเป็นเรื่องใหญ่โตเพราะเราเห็นแต่ผลกระทบที่เกิดขึ้นเฉพาะ จากมือของเรา แต่เราไม่เคยรู้เลยว่าเมื่อมันถูกนำไปรวมกับผลกระทบเล็กๆ จากมือคนอื่นแล้วสุดท้ายมันกลายเป็นผลกระทบต่อโลกใบนี้แค่ไหน ข้อมูลอย่าง คนอเมริกันใช้ถุงพลาสติก 60,000 ใบทุก 5 วินาที ถึงจะฟังดูใหญ่ยิ่ง แต่มันก็เป็นเพียงตัวเลขบนกระดาษที่ยากจะจินตนาการตามว่ามันมากมายแค่ไหน คริสก็เลยเปลี่ยนตัวเลขเหล่านั้นให้เป็นภาพถ่ายขนาดใหญ่ยักษ์ให้เห็นกันไป เลยว่าถุงพลาสติก 60,000 ใบมันเยอะแค่ไหน ดูแล้วไม่ช็อกก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว

มาดูงานของคริสกันครับ พวกเราจะได้ Get และมีสำนึกเรื่องสิ่งแวดล้อมและภาวะโลกร้อนกันซะที

....................................................................................

http://www.womaninfocus.com/webboard/index.php?topic=1618.0;wap2

ภาพศิลปะสะท้อนปัญหาสิ่งแวดล้อม by Chris Jordan งานศิลปะชุดใหม่เอี่ยมอ่องของคริส จอร์แดน ( Chris Jordan) แล้วก็อดเอามาเล่าสู่กันฟังไม่ได้ชื่อว่า Running the Number เสียก่อนงานภาพถ่ายชุดนี้เป็นที่โจษขานอย่างมากในหมู่นักเคลื่อนไหวด้านสิ่งแวดล้อมในรอบหลายปีที่ผ่านมาซึ่งไม่บ่อยนักที่งานภาพถ่ายจะถูกนักสิ่งแวดล้อมนำไปต่อยอดกันอย่างมากมายขนาดนี้งานภาพถ่ายซีรี่ย์นี้เป็นบิ๊กไอเดียที่เริ่มต้นตั้งแต่ปี 2006 จนถึงปัจจุบัน คริส จอร์แดนเรียกงานของเขาว่าเป็น An American Self-Portrait เป็นการมองวัฒนธรรมร่วมสมัยของอเมริกาผ่านคมเลนส์ที่ฉาบไว้ด้วยข้อมูลทางสถิติ

หัวใจของงานชุดนี้ก็คือ การแปลงตัวเลขเกือบนามธรรมให้กลายเป็นภาพที่แสนจะเป็นรูปธรรม คริสมองว่า ปัญหา สิ่งแวดล้อมทุกวันนี้เกิดจากการที่พวกเราร่วมมือร่วมใจกันสร้างปัญหาคนละไม้ คนละมือโดยไม่รู้ตัว ผลกระทบเล็กๆ ที่เราก่อทิ้งไว้นั้น ไม่มีใครคิดว่ามันเป็นเรื่องใหญ่โตเพราะเราเห็นแต่ผลกระทบที่เกิดขึ้นจากมือ เรา แต่เราไม่เคยรู้เลยว่า เมื่อมันถูกนำไปรวมกับผลกระทบเล็กๆ จากมือคนอื่นแล้วสุดท้ายมันยิ่งใหญ่ขนาดไหนข้อมูลอย่าง คนอเมริกันใช้ถุงพลาสติก 60,000 ใบทุก 5 วินาที ถึงจะฟังดูใหญ่ยิ่ง แต่มันก็เป็นเพียงตัวเลขบนกระดาษที่ยากจะจินตนาการตามว่ามันมากมายแค่ไหน คริสก็เลยเปลี่ยนตัวเลขเหล่านั้นให้เป็นภาพถ่ายขนาดใหญ่ยักษ์ ให้เห็นกันไปเลยว่าถุงพลาสติก 60,000 ใบมันเยอะแค่ไหน ดูแล้วไม่ช็อกก็ไม่รู้จะว่ายังไง

ความสนุกของการดูงานชุดนี้ก็คือ การตั้งคำถามกับภาพขนาดใหญ่ก่อนว่า มันคืออะไร ? จากนั้นก็ค่อยๆ ซูมเข้าไปทีละนิด ทีละนิด แล้วเดากันไปเรื่อยว่าภาพที่เห็นตรงหน้าคืออะไร พอร้องอ๋อ ก็รับข้อมูลกันไปว่ามนุษย์เราบริโภคทรัพยากรกันมากมายเพียงใด

ลองมาดูตัวอย่างกันสักหน่อยไหมครับ

ภาพขวดน้ำพลาสติก 2,000,000 ใบ เท่ากับจำนวนขวดน้ำพลาสติกที่ใช้ในสหรัฐอเมริกา ทุก 5 นาที

WhoKnow
17th March 2010, 03:07
http://www.greenworld.or.th/columnist/rotate/499

นักเขียนรับเชิญ : คนหมุนโลก

ฐิตินันท์ ศรีสถิต

มองจากระยะไกล ภาพขนาด 60X92 นิ้ว ที่ปรากฏอยู่ด้านล่าง ช่างละม้ายกับ “Sunday Afternoon on the Island of La Grande Jatte” หรือบ่ายวันอาทิตย์บนเกาะลากรองต์แจตท์ ผลงานศิลปะอันโด่งดังของจอร์จ ปิแอร์ เซอราต์ จิตรกรคนสำคัญในยุคนีโอ-อิมเพรสชันนิสต์

ทว่าเมื่อขยับเข้าใกล้อีกนิด...อีกนิด...และอีกนิด จึงเริ่มเห็นรายละเอียดอันแปลกประหลาดของงานรีโปรดักชั่นชิ้นนี้ คือแทนที่จะปรากฏจุดสีเล็กๆ บนผืนผ้าใบเหมือนผลงานต้นฉบับ มันกลับเป็นวัสดุรูปสี่เหลี่ยมหลากสีที่วางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ

กระทั่งเขยิบมาอยู่ในระยะประชิดสายตานั่นแหละ ถึงได้เห็นชัดๆ ว่า เป็นภาพที่สร้างขึ้นจากกระป๋องเครื่องดื่มอะลูมิเนียม! ซึ่งมาพร้อมคำบรรยาย... “Cans Seurat, 2007” กระป๋องอะลูมิเนียมจำนวน 106,000 ใบที่ชาวอเมริกันใช้ภายในเวลา 30 วินาที

.....................................................


ภาพกระป๋องอะลูมิเนียม 106,000 ใบ เท่ากับจำนวนที่กระป๋องที่ใช้ในสหรัฐอเมริกาทุก 30 วินาที

WhoKnow
17th March 2010, 03:08
ภาพโทรศัพท์มือถือ 426,000 เครื่อง เท่ากับจำนวนโทรศัพท์มือถือที่ถูกทิ้งในสหรัฐอเมริกาในแต่ละวัน

WhoKnow
17th March 2010, 03:10
ภาพตุ๊กตาบาร์บี้ 32,000 ตัว เท่ากับจำนวนของผู้ที่ผ่าตัดเสริมหน้าอกในแต่ละเดือนของสหรัฐอเมริกา ในปี 2006

WhoKnow
17th March 2010, 03:11
ภาพของเศษพลาสติก 2.4 ล้านชิ้น เท่ากับจำนวนขยะจากพลาสติกจำนวน 2.4 ล้านปอนด์ ที่ถูกปล่อยลงสู่มหาสมุทรทั่วโลก ในแต่ละชั่วโมง (พลาสติกทั้งหมดที่นำมาใช้ในงานนี้ถูกเก็บมาจากมหาสมุทรแปซิฟิก)
.......................................................................


http://www.greenworld.or.th/columnist/rotate/499

นักเขียนรับเชิญ : คนหมุนโลก

ฐิตินันท์ ศรีสถิต

เช่นเดียวกับงานรีโปรดักชั่นภาพพิมพ์แกะไม้ “Behind the Great Wave off Kanagawa” หรือคลื่นยักษ์นอกฝั่งคะนะงะวะ อันเป็นผลงานสร้างชื่อของคัทซึชิคะ โฮะคุไซ ศิลปินชาวญี่ปุ่น ซึ่งนอกจากเรื่องสีสันของภาพแล้ว ก็คงไม่สามารถระบุความต่างระหว่างชิ้นงานดั้งเดิมกับชิ้นงานผลิตซ้ำขนาด 8X11 นิ้วได้ด้วยการกวาดสายตาอย่างผิวเผิน

แต่หากย่นระยะทางการมองให้สั้นลง ความสงสัยอาจเริ่มก่อตัวที่หัวคิ้ว มันเป็นเศษชิ้นส่วนสารพัดสีสันของอะไรสักอย่าง

คำตอบจะกระจ่างก็ต่อเมื่อยืนชมงานศิลปะชิ้นนี้อย่างใกล้ชิด ใกล้พอจะสังเกตว่าส่วนยอดภูเขาไฟฟูจีมีสิ่งที่เคยเป็นหวีพลาสติกแทรกตัวอยู่ และใกล้พอจะอ่านตัวอักษรบรรยายภาพ... “Gyre, 2009” ซากขยะพลาสติกจำนวน 2.4 ล้านชิ้น เทียบเท่ากับปริมาณที่ถูกทิ้งลงทะเลและมหาสมุทรทั่วโลกในทุกๆ ชั่วโมง เศษพลาสติกทุกชิ้นที่ปรากฏในภาพ เก็บมาจากมหาสมุทรแปซิฟิก

WhoKnow
17th March 2010, 03:12
ภาพ ของคริสเป็นสิ่งที่น่าตกใจ

แต่สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าก็คือ นี่เป็นแค่ข้อมูลของประเทศสหรัฐอเมริกาเพียงประเทศเดียวเท่านั้น ถ้าว่ากันทั้งโลก ข้อมูลจะน่าตื่นตะลึงกว่านี้แค่ไหน...โอย...ไม่กล้าคิด หาย ตะลึงแล้วก็หันมาสำรวจตัวเอง ช่วยกันลดการกินการใช้ที่เกินพอ เพื่อขยะรอบตัวจะได้ลดลง เป็นการลดภาวะโลกร้อนและรักษาสิ่งแวดล้อมกันนะครับ

**ติดตามผลงานของ Chris Jordan ได้ที่ www.chrisjordan.com (http://www.chrisjordan.com/)

WhoKnow
17th March 2010, 23:13
Shark Teeth, 2009


Depicts 270,000 fossilized shark teeth, equal to the estimated number of sharks of all species killed around the world every day for their fins.

kornrono
17th March 2010, 23:45
เป็นผลงานที่ สุดยอดมากๆ ครับ.... :bucha::bucha::bucha:


ดูแล้วสะท้อนจิตใจมากๆ ครับ... รู้สึกเกลียดการกระทำของเผ่าพันธุ์ที่เรียกตัวเองว่า "มนุษย์" จัง..




:chat:

WhoKnow
18th March 2010, 01:19
http://www.greenworld.or.th/columnist/rotate/499

“Year of the Tiger, 2010” ซึ่งดูคล้ายภาพสีดำสนิทในกรอบไม้สีน้ำตาล แต่แท้ที่จริง กรอบสี่เหลี่ยมนั้นสร้างขึ้นจากตุ๊กตาเสือ 3,200 ชิ้น เท่ากับจำนวนของเสือที่คาดการณ์ว่ายังเหลือรอดอยู่ในขณะนี้ ส่วนพื้นที่ว่างตรงกลางภาพถูกเว้นไว้สำหรับประชากรเสืออีกประมาณ 40,000 ตัวทั่วโลกที่เคยมีชีวิตอยู่เมื่อ 40 ปีก่อน

WhoKnow
18th March 2010, 01:27
http://www.greenworld.or.th/sites/default/files/imagefield_default_images/chris%20jordan.jpg

http://www.greenworld.or.th/columnist/rotate/499

นักเขียนรับเชิญ (http://www.greenworld.or.th/columnist) : คนหมุนโลก (http://www.greenworld.or.th/columnist/rotate)

ฐิตินันท์ ศรีสถิต


ไม่ใช่เรื่องง่ายที่ใครสักคนจะก้าวออกจากความมั่นคงทางการงานและการเงิน เพื่อเดินตามความฝันหรือลงมือทำตามสิ่งที่หัวใจเรียกร้อง แต่มันเกิดขึ้นแล้ว อย่างน้อยก็กับชีวิตของชาวอเมริกันที่ชื่อ คริสโตเฟอร์ จอร์แดน ก่อนจะผันตัวเองสู่เส้นทางของช่างภาพและศิลปินสร้างสรรค์งานดิจิตอลในปี 2546 คริสเป็นทนายความที่ทุ่มเทเวลาว่างและรายได้ให้กับการถ่ายภาพซึ่งเป็น กิจกรรมโปรดแม้ จะพยายามประคับประคองให้สองสิ่งเดินขนานกันอย่างสมดุล แต่เขากลับทุกข์ทนจากงานประจำในแวดวงกฎหมายมากขึ้นเรื่อยๆ และหาเวลาว่างให้กับความสุขจากงานอดิเรกได้น้อยลงทุกที สุดท้ายจึงตัดสินใจปิดฉากอาชีพที่ทำมาตลอดสิบปี ท่ามกลางเสียงเชียร์จากเพื่อนฝูงที่ต้องการให้เขาได้ใช้เวลาเต็มที่กับการ ถ่ายภาพ

คริสซึมซับความสนใจในศิลปะมาแต่วัยเด็ก ทั้งจากพ่อที่เป็นนักสะสมภาพถ่ายและแม่ที่เป็นจิตรกรภาพสีน้ำ สิ่งนี้ตกผลึกอยู่ภายใน กระทั่งเผชิญความโดดเดี่ยวไร้สุขในวัยยี่สิบตอนปลาย ชีวิตจริงอันย่ำแย่ถูกชดเชยด้วยความรู้สึกขณะบันทึกภาพความงามของสรรพสิ่ง รอบตัวและเติบโตขึ้นเป็นความหลงใหลในการมองโลกผ่านกล้อง ชีวิตมุมใหม่ของคริสเริ่มต้นด้วยการตระเวนเก็บภาพจากเขตอุตสาหกรรมและท่า เรือสินค้า ทีแรกเขามองเพียงความงามที่ซ่อนอยู่ในซากสิ่งของกองโต เช่น รถยนต์ที่โดนบีบอัด แผ่นวงจรอิเล็กทรอนิกส์ โทรศัพท์มือถือ ตู้คอนเทนเนอร์ ฯลฯ เพราะมันแสดงสีสันได้อย่างซับซ้อนและลงตัว

กระทั่งเพื่อนพูดถึงนัยยะของกระแสบริโภคนิยมที่แฝงอยู่ในภาพถ่าย จึงกลายเป็นแรงบันดาลใจให้คริสสะท้อนพฤติกรรมการบริโภคสินค้าและทรัพยากร จำนวนมหาศาลของชาวอเมริกันและผู้คนทั่วโลก ผ่านผลงานสร้างสรรค์ที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตน...ดังปรากฏในปัจจุบัน

ต้นไม้ 100,000,000 ต้นถูกโค่นลงในแต่ละปี เพื่อผลิตกระดาษสำหรับจังก์เมลที่ส่งถึงชาวอเมริกัน ทุกๆ 6 ชั่วโมง สายการบินทั่วอเมริกาเสิร์ฟเครื่องดื่มด้วยถ้วยพลาสติกใช้แล้วทิ้ง 1,000,000 ใบ ในทุกๆ 5 นาที มีขวดน้ำพลาสติกถูกใช้งานจำนวน 2,000,000 ใบทั่วอเมริกา ชาวอเมริกันโยนทิ้งโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าประมาณ 426,000 เครื่องต่อวัน ชาวประมงทั่วโลกจับปลาทูน่าขึ้นมาจากทะเลราว 20,500 ตัวในทุกๆ 15 นาที ถุงพลาสติก 60,000 ใบใน 5 นาที, ถ้วยกระดาษ 410,000 ใบใน 15 นาที, ถุงกระดาษ 1.14 ล้านใบใน 1 ชั่วโมง

...ข้อมูลเหล่านี้แสดงถึงความมากมายผ่านตัวเลขหลายหลัก ความ แห้งแล้งของข้อความโชว์สถิติดึงดูดความสนใจหรือสร้างความตื่นตระหนกแก่ผู้ อ่านได้เพียงบางกลุ่มและในช่วงเวลาสั้นๆ เท่านั้น ข้ามวันข้ามคืนตัวเลขที่เรียงต่อกันก็เริ่มเลือนรางยิ่งไปกว่านั้น จะมีสักกี่คนที่รับรู้ข้อมูลแล้วสามารถนึกภาพตามได้ง่ายดาย ต้นไม้ร้อยล้านต้นกินพื้นที่กว้างแค่ไหน แล้วขวดน้ำพลาสติกสองล้านใบล่ะ ในฐานะศิลปิน คริสโตเฟอร์ จอร์แดน กำลังแปลงสิ่งที่ยากเกินจินตนาการ ให้กลายเป็นภาพที่เห็นกันจะๆ เพื่อส่งต่อความรู้สึก “ท่วมท้น” อย่างเป็นรูปธรรมไปสู่ผู้ชมงานศิลปะ มันเป็นความรู้สึกท่วมท้นที่เกิดขึ้นกับเขามาก่อนจากการทำการบ้านค้นคว้า ข้อมูล ชมภาพยนตร์สารคดี และพูดคุยแลกเปลี่ยนความเห็นกับบรรดาแอ็คติวิสต์ “ข้อมูลและสถิติผ่านสายตาทุกวัน รับรู้แล้วผ่านไป จนกว่าจะรู้สึกร่วมกับมันนั่นแหละ เราจึงลุกขึ้นมาเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมของตัวเอง” คริสโตเฟอร์กล่าว

แน่นอนว่า ภาพที่รับรู้ผ่านสายตาย่อมกระแทกความรู้สึกได้รุนแรงกว่า สร้างความอึดอัดใจได้มากกว่า และประทับเป็นภาพจำได้ยาวนานกว่า ผลงานของเขาจึงน่าจะกระตุกผู้คนได้มากกว่าการส่งสารในรูปแบบเดิมๆ ด้วยตระหนักดีว่าตนเองก็ตกอยู่ในวงล้อมของวัฒนธรรมบริโภคนิยมแบบอเมริกัน และรู้สึกร่วมกับ “สาร” ที่แฝงอยู่ในผลงานทุกชิ้น ชายผู้นี้จึงพยายามลดรอยตีนฝากโลกของตนไม่น้อยไปกว่าที่ได้บอกต่อเพื่อนร่วม สังคม ไม่จำเป็นต้องเชี่ยวชาญด้านสิ่งแวดล้อม แค่สนใจ ใส่ใจ และสวมบทผู้ดูแลโลกในรูปแบบที่ตัวเองถนัด คนเล็กๆ ทุกคนก็สามารถหมุนโลกไปสู่ความยั่งยืนได้อย่างไม่ยากเย็น...เช่นเดียวกับที่ คริสกำลังลงมือ

JEE
18th March 2010, 04:03
น่าสนใจมากครับ ขอบคุณสำหรับขัอมูลข่าวสารที่นำมาเเบ่งปัน

ผมเคยอ่านว่าประเทศอเมริกานั้นเป็นประเทศที่ใช้ทรัพยากรทุกประเภทสิ้นเปลืองที่สุดในโลก ไม่มีการประหยัด ใช้ทิ้งใช้ขว้างมาเป็นเวลาหลายสิบปีเเล้ว นี่ยังไม่ได้ดูอุตสาหกรรมรถยนต์เเละอุปสาหกรรมบริโภคพวกเนื้อสัตว์เเละพืชผักเลย มันมหาศาลเกินกว่าจะคาดเดา

ณ ตอนนี้มีการรณรงค์ขนานใหญ่ในทุกๆประเภทเเต่เห็นว่าจะช้าไปเเล้ว เพราะมลภาวะจากขยะจากอเมริกาประเทศเดียวมีผลทำให้โลกขาดสมดุลมหาศาล ลูกหลานก็รอชดใช้กรรมกันอย่างถ้วนหน้า

อุปลักษณะนิสัยความเป็นอยู่เเละการใช้ชีวิตของคนอเมริกันนั้นเป็นสิ่งที่น่าเวทนามาก สมเพชในความที่ประชาชนถูกตามใจจากรัฐบาลที่มากเกินไป ขยะเหล่านี้เป็นเพียงส่วนหนึ่งของผลสะท้อนเพียงส่วนเล็กๆเท่านั้น

TTK
18th March 2010, 06:38
ขอบคุณครับ มีประโยชน์มากจริงๆ